Tagarchief: Strafkamer

Manifest 3. Revitalisering van de strafkamer als antwoord op de spanningen in de rechtspraak

1. Het bestuurlijke antwoord op de gegroeide spanningen in de rechtspraak wordt gevormd door de uitlatingen van de leiding dat de rechter de hoofdpersoon in de organisatie is en gestreefd moet worden professionele standaarden. Het (s)preken over een professionele standaard over het strafproces is vooralsnog vrijblijvend en wekt verwachtingen die niet eenvoudig ingelost kunnen worden. Er is voor 1000 eigenzinnige strafrechters geen eenheidsmal te vinden waarnaar ze zich zullen voegen. Alle bestuurlijke inspanningen ten spijt is de rechtseenheid in de strafrechtspraak ver te zoeken, het is alleen de vraag of dat erg is. Maar die vraag en mogelijke antwoorden bewaar ik voor een andere keer. Wel merk ik op dat de dit jaar aangekondigde zoektocht van het LOVS en de Raad voor de rechtspraak naar een professionele standaard over in hoeveel tijd een strafzaak voorbereid en behandeld moet worden enz. sympathiek is vanwege het hopelijk aangejaagde debat, maar tegelijkertijd het levensgrote risico bevat van bestuurlijke normering en richtlijnen die zich niet optimaal verdragen met de sinds dit jaar door de gerechtelijke leiding gepropageerde autonomie van de rechter. Lees meer …

Manifest 2. Waarom het verlies van de Nederlandse strafkamer schadelijk uitpakt

1. De rechterlijke organisatie in de jaren negentig lijkt vanuit hedendaags managementperspectief een gotspe. Tussen strafkamers deden zich grote verschillen voor, op grond van anciënniteit kwamen er soms wonderlijke voorzitters bovendrijven, sturing leek onmogelijk, voor elk willekeurig flut onderwerp, zoals de keuze voor het vervoer van dossiers, moest draagvlak worden gevonden. Die grote verdeeldheid en de geringe bereidheid van rechters om water bij de wijn te doen, leidde tot een vlucht in het gerechtelijk management. Lees meer …

Manifest 1. Hoe de strafkamer verdween uit Nederland

Als ik deze blog voor het gemak als een digitale slotdeur mag beschouwen, dan zou ik bijna 500 jaar na de Wittenbergse actie van Luther 9 stellingen willen ophangen als manifest over de organisatie van het strafproces. Veel veranderingen in wet, structuur en organisatie zien op de rechtspraak als geheel, maar ik richt me op de risico’s en kansen voor het strafproces.

1. Het Wetboek van Strafvordering kent slechts één juridische en organisatorische eenheid, de strafkamer.

2. De strafkamer zoals we die tot de eeuwwisseling kende leidde een bloeiend leven. Wie voorzitter en vice-president van een strafkamer werd kreeg van doen met een klein college van rechters, griffiers en griffiemedewerkers. Gedurende vele jaren bleef deze combinatie bij elkaar, overlegde frequent, kende vaak een jaarlijks uitstapje en men kwam soms ook bij elkaar privé over de vloer. Lees meer …