Tagarchief: Schaalvergroting

Schaalgrootte en eilandvorming

Rick Robroek plaatst in zijn bijdrage aan dit weblog van 13 september 2016 kanttekeningen bij de kritiek die de Raad voor de Rechtspraak sinds kort uit op de financiering van de rechtspraak. Hij betwijfelt onder andere of de veronderstelling wel klopt dat de kwaliteit van de rechtspraak onder druk staat en dat dit te maken zou kunnen hebben met de uitstroom-financiering. Ik geef hem ruimhartig het voordeel van de twijfel. Ook mij is geen parameter of nationaal of internationaal onderzoek bekend waaruit dit zou blijken. Hoewel het afrekenen van rechters op productie inderdaad niet lekker voelt, gaat het hier wel om een objectief en dus controleerbaar systeem. Het staat daarmee in tegenstelling tot de meer obscure situatie van daarvoor, waar naar verluidt iedere president zijn eigen afspraken met het ministerie maakte. Je zou dus denken dat er te meer reden zou zijn het oude systeem te wantrouwen en het huidige niet vanuit de onderbuik maar met harde feiten te bekritiseren. Ook heeft Robroek gelijk dat het rapport Ontwikkeling zaakzwaarte 2008 – 2014 geen eenduidige verhoging van de zaakzwaarte laat zien (tegenover verzwaringen staan namelijk ook verlichtingen).

Lees meer …

Karl M.

De rechtspraak is een planeconomie

Karl Marx beweerde dat dialectische krachten, eenduidig en onstuitbaar, slechts een beetje te versnellen met een revolutie, de geschiedenis bepalen in de zin van een voortdurende klassenstrijd, uitmondend, na een dictatuur van het proletariaat, in de werkelijke bevrijding van de mensheid in een egalitaire samenleving met een eerlijke verdeling van goederen via gemeenschappelijk bezit.

Zoals bekend is het, tot nu toe althans, anders gelopen (al hoorde ik eens een oudere ex-communist zeggen dat als hij van 1925 ineens in 1975 terecht zou zijn gekomen, hij gedacht zou hebben dat het communistisch ideaal verwezenlijkt was; Hij had het over Nederland, wel te verstaan, niet over de DDR of Noord-Korea). Dat wil niet zeggen dat Karl er niet toe deed. Weinig denkers hebben zoveel invloed gehad als hij. In desastreuze zin, zoals in Sovjet-Rusland waar zijn revolutionaire denkbeelden lang dienden tot rechtvaardiging van massale onderdrukking, vergoelijking van massaslachtingen en eindeloze armoede, schaarste en verspilling. In positieve zin, vooral via de door hem geïnspireerde sociaal-democraten, die het lot van de arbeidersklasse hebben weten te verbeteren, voor zover ik weet zonder bloedvergieten en strafkampen, en die daarmee ironisch genoeg Karls theorie over de wetmatigheid van de geschiedenis en de onvermijdelijke verelendung, onderuit haalden. Indirect – van de weeromstuit – ook doordat hij christelijke en liberale politieke partijen en hun achterban zodanig de stuipen op het lijf jaagde dat ook zij, vooral onder revolutiedreiging na 1918, serieus werk gingen maken van een meer sociale politiek en die uiteindelijk in meer of mindere mate ook tot de hunne maakte.

Lees meer …