Tagarchief: Opsporing

Van boeven en burgers

In de theorie van het strafrecht wordt onderscheiden tussen het mala in se, het kwaad an sich en het mala prohibita. Het eerste kwaad heeft betrekking op overschrijding van de aloude normen die – de meeste – mensen met de paplepel krijgen ingegoten, de normen van alle tijden, het verschil tussen goed en kwaad, de moraal.

Mala prohibita ziet op normen zonder zulke intrinsieke achterliggende waarden, normen die in de loop van de tijd zijn ontwikkeld op grond van het nut dat ze hebben bij de ordening van de samenleving. “Het verkeer rijdt zoveel mogelijk rechts”, zegt de Wegenverkeerswet en dus is links rijden verboden. Het verkeersrecht zit vol met dit soort praktische bepalingen, allemaal bedoeld om het verkeer in goede bannen te leiden en ongelukken te voorkomen. Dat streven naar verkeersveiligheid en het voorkomen van doden en gewonden heeft natuurlijk wel enige verwantschap met het mala in se: je mag het leven van een ander niet nemen, ook niet in het verkeer, maar als het daar toch gebeurt zal meestal de opzet uit het gewone strafrecht ontbreken. Ook op andere terreinen, zoals de milieu wetgeving is het onderscheid niet altijd scherp. Ook daar zijn veel normen gekoppeld aan het menselijk welbevinden en op langere termijn aan het leven, niet alleen van individuele mensen maar van een hele bevolking. En, ten slotte, normen die gelden in het financieel-economische verkeer zijn in belangrijke mate, zij het volgens sommigen nog lang niet genoeg, verbonden aan (strafrechtelijke) concepten als bedrog, valsheid in geschrifte en dergelijke. Lees meer …

Operatie Archimedes

Op 24 september jl. was er in het 8-uur journaal, naast de kordate mededeling dat Nederland mee ging doen aan de strijd tegen IS door het inzetten van F-16’s, nog meer positief nieuws over de aanpak van het kwaad in de wereld. Er was ruimte gemaakt voor de directeur van Europol, die tijdens een persconferentie verslag deed van de operatie Archimedes. Bij dat mega-onderzoek waren in de loop van de tijd 20.000 law enforcement officers ingezet en werden uiteindelijk meer dan 1000 verdachten op 300 verschillende plaatsen gearresteerd; honderden kilo’s heroïne en cocaïne werden in beslag genomen evenals een aantal dure, uit Nederland gestolen auto’s en een hoeveelheid wapens. Bovendien werden 30 Roemeense kinderen bevrijd uit de handen van mensensmokkelaars. 80 arrestaties vonden in Nederland plaats. Lees meer …

De staande magistratuur laat het erbij zitten

Het Openbaar Ministerie is bezig om in hoog tempo het gezag over de opsporing te verliezen. Wat is het geval? In artikel 140 van het Wetboek van Strafvordering is bepaald dat het College van procureurs-generaal waakt over een richtige opsporing. Dat betekent naar mijn mening allereerst dat er voldoende moet worden opgespoord en dat er dus een redelijke verhouding moet zijn tussen het aantal gepleegde misdrijven en het aantal strafrechtelijke interventies.

Vervolgens betekent het dat de goede dingen moeten worden opgespoord. Er is namelijk lang niet genoeg capaciteit om bij alle geregistreerde misdrijven een onderzoek in te stellen. Het opsporen van de goede dingen betekent enerzijds dat er maatschappelijk verantwoorde keuzes moeten worden gemaakt, die voor slachtoffers en samenleving begrijpelijk zijn. Dat is geen eenvoudige opgave. De langdurige voorlopige hechtenis van de Damschreeuwer was voor velen onbegrijpelijk evenals de (voorlopige) keuze om de bankiers die de Liborrente hebben gemanipuleerd niet te vervolgen. Lees meer …