Tagarchief: Onafhankelijkheid

Wilders, The Sequel

Op 18 maart 2016 was het dan zover, de eerste openbare zitting Wilders II.
Nog voor de bode de zaak had uitgeroepen toverde Wilders het eerste konijn uit de hoge hoed. Hoe verzin je het, de concept pleitnota inhoudende vele onderzoekswensen met motivering was niet uitgelekt, nee hij was gelekt. Volgens de politicus moet de rijksrecherche op zoek naar het lek en voordat het gevonden is kan de zaak niet verder. Krijgt hij zijn zin dan kunnen we met regelmaat de tekst van pleitnota’s vóór de zitting in de krant verwachten.
Dit gebeuren was hét nieuws over deze regiezitting. Van een (saaie) zittingsdag waarover normaliter niet zoveel te melden zou zijn werd een spektakelstuk van de eerste orde gemaakt. Chapeau.
Wat is eigenlijk een lek? Ik zou zeggen dat daarvan sprake is wanneer iets dat (nog) niet voor de openbaarheid bestemd is – vaak min of meer anoniem – door een betrokkene opzettelijk op redelijk stiekeme wijze naar buiten wordt gebracht. Dat lijkt mij hier niet het geval. Mijn idee is dat het hier “gelekte” stuk juist voor de openbaarheid bestemd was.
Media die de tekst van de conceptpleitnota hebben ontvangen hebben gemeld dat zij die op legale wijze hebben verkregen. Een misdrijf plegen, bijvoorbeeld hacken, om dit stuk te bemachtigen ligt ook niet voor de hand, het stuk vertegenwoordigt geen waarde. De inhoud is niet echt interessant en wordt sowieso openbaar. Dan valt er wel iets anders te hacken. Als er toch gehackt is dan zeer waarschijnlijk door een anti-Wilders figuur die niet heeft voorzien welk effect dat hacken uiteindelijk zou krijgen. De politicus heeft er dan maximaal van geprofiteerd.
De meer voor de hand liggende gang van zaken is echter dat iemand in het kamp Wilders op het geniale idee is gekomen om het proces met een knaller te laten beginnen door van niets iets geweldigs te maken. Wilders heeft de pleitnota ontvangen, dat is door Knoops bevestigd want hij had het over het verstoorde contact tussen advocaat en cliënt. De politicus zal het stuk ter bestudering en bespreking ook aan derden hebben verstrekt, het is voor hem zeker geen geheim stuk. Zo’n pleitnota krijgt in de reguliere berichtgeving over een regiezitting nauwelijks aandacht; er wordt kort bericht dat de verdediging nog onderzoekswensen heeft en dat daarover nog beslist moet worden. Wil je die regiezitting en het optreden van de verdediging vol in de schijnwerpers krijgen dan maak je een rel. Dat kan niet met de inhoud van de pleitnota maar wel met het lekken ervan. Of er nu gehackt of “gelekt” is, zo’n rel kunnen veroorzaken met niets, ik heb er wel bewondering voor.

Lees meer …

A-politieke rechters

Iedereen zal nog de televisiebeelden van het strafproces Wilders I op het netvlies hebben staan. Wat een spektakel was dat.
Het had veel weg van een bijeenkomst van acteurs die ieder voor zich in hun eigen voorstelling zaten, zoiets als wel gelijktijdig behandeld maar niet gevoegd.
De aanvankelijke hoofdpersoon Wilders wilde er op voorhand al een spektakel van maken zoals zijn eerst aangezochte raadsman Anker in De Wereld Draait Door suggereerde. Dan de uiteindelijke hoofdpersoon Bram Moszkowicz die de wens van zijn opdrachtgever meer dan waar maakte; hij moest ook wel, als het bericht klopt dat zijn einddeclaratie zich bewoog tussen de 5 en 6 ton. Maar hij wilde ook. De getuige Schalken die zich totaal verkeek op zijn rol en die van de rechtbank. Hij kwam in de veronderstelling dat hij als getuige terzake relevante vragen moest beantwoorden. Hij wist niet wat hem overkwam toen hij als acteur in dit theater onder de goedkeurende blikken van de rechtbank met Moszkowicz in de slag was over de kleur wijn die hij dronk. Het is wellicht het beeld dat het meest beklijft, dat van deze getuige met de door de rechtbank toegelaten aanval in de rug door Moszkowicz, die zijn (acteer)taak met bravoure uitvoerde. En tot slot de rechters die langzaam maar hard kennis maakten met het begrip beeldvorming en vooral de gevolgen van beeldvorming. De acteurs die op voorhand al in de rol van verliezers zaten hadden slechts een bijrol.
Heel Nederland keek mee en dacht een kijkje te krijgen in de keuken van het strafprocesrecht. Wraking leek een standaardprocedure te zijn en de advocaat heeft de regie over het gebeuren.
Na afloop werden er harde noten gekraakt, boeken geschreven en functies neergelegd.
Ook moest nog worden uitgelegd hoe dit nou kon, deze vrijspraak terwijl het gerechtshof in zeer harde bewoordingen de opdracht tot vervolging had gegeven. Het hof had toch gesproken over zaken die de strafbaarheid konden wegnemen maar ook juist konden versterken en dat dat bij Wilders het geval was ? Het hof had het Wilders toch zeer kwalijk genomen en hij maakte volgens het hof toch misbruik van zijn recht op vrije meningsuiting ? Als klap op de vuurpijl zag het hof in de wetsgeschiedenis toch geen beletsel, in tegendeel zelfs, om te concluderen dat Wilders zich schuldig had gemaakt aan een vorm van haatzaaien die naar Nederlands recht strafbaar is ?
Nederland kreeg helemaal geen kijkje in de keuken, Nederland zag een volledig a-typische procesvoering waarin alles anders leek dan het was. Was er wel een verdachte en wie was dat dan eigenlijk ?

Lees meer …

Nog meer onafhankelijkheid

In – en vanuit – de rechterlijke macht wordt nog weleens gemopperd op de mate waarin en de wijze waarop politici zich soms met de rechtspraktijk bemoeien. Dan gaat het niet om de taak van de wetgever ervoor te zorgen dat het rechtsbedrijf behoorlijk kan functioneren en dat uitvoerbare wetten worden uitgevaardigd. Het gemopper betreft vrijwel steeds, voornamelijk kritische, opmerkingen van politici over individuele rechtszaken. Politici schenden daardoor de scheiding der machten, wordt dan gezegd.

Lees meer …

Onafhankelijkheid

Ik hoor ze praten en ik zie ze zitten. Die raadsheren van het Hof in Arnhem in hun raadkamer. Het gaat over de vraag wanneer er voldoende (wettig) bewijs is om tot een veroordeling te komen. Het gaat niet over het geringste feit. Het gaat om mensenhandel en daarmee vaak verbonden uitbuiting van vrouwen. De rechtbank heeft, lang geleden alweer, 7 jaar opgelegd omdat hij meende dat er voldoende bewijs was voor de te laste gelegde feiten. Na (lang) beraadslagen komen de raadsheren tot een ander oordeel. Er is niet voldoende bewijs voor een veroordeling wegens mensenhandel die de 7 jaar van de rechtbank rechtvaardigt. Er wordt 3 weken opgelegd voor een paar kleinere feiten (ik heb het dossier uiteraard niet gezien maar dat is voor mijn commentaar ook niet nodig).

Lees meer …