Tagarchief: Leiderschap

Afscheid van de rechtspraak 1995-2016

1. Aanleiding

In dit voorjaar heb ik afscheid genomen van de rechtspraak en treed ik toe tot het openbaar ministerie. Een ogenschijnlijk kleine overstap binnen de rechterlijke organisatie, maar het voelt voor mij als een grote stap. In dit voorlopig laatste blog over de rechtspraak wil ik afscheid nemen met een overdenking over de organisatie en een enkele bespiegeling over het systeem van de strafrechtspraak.

2. Drie ernstige ontwikkelingen

1. Buruma sprak zich nog niet zo lang geleden als volgt uit over de vrijheid van meningsuiting: Lees meer …

Trots en werkelijkheid

Onlangs las ik een artikel over kinderen die door hun ouders voortdurend uitbundig worden geprezen. Iedere tekening, ieder legohuisje en iedere noot die uit de blokfluit komt, wordt bejubeld alsof er zojuist een nieuwe Rembrandt, Koolhaas of Bach is opgestaan. Uit het onderzoek waarop het genoemde artikel is gebaseerd blijkt dat het gedrag van zulke ouders slecht is voor kinderen. Ze worden er onzeker en nerveus van. Ze weten namelijk, intuïtief, heel goed dat de loftuitingen overdreven zijn en niet worden gerechtvaardigd door hun “prestaties”. Als ze echt moeten presteren en lof willen oogsten, moet er heel wat meer gebeuren, vandaar die onzekerheid. Lees meer …

Leiderschap in de rechterlijke macht 2: Onbestuurbare of stuurbare chaos?

In het eerste deel van dit tweeluik over leiderschap in de rechterlijke macht (‘Leiderschap in de rechterlijke macht: gaat U maar rustig slapen!’) was ik kritisch over de geringe doortastendheid van de gerechtelijke leiding. In dit tweede deel snij ik de gevolgen van alle veranderingen aan voor de gerechtelijke werkvloeren en stel ik in het bijzonder de vraag hoe de leiding daarmee moet omgaan.

De rechterlijke organisatie is in beroering. Het openbaar ministerie is met zijn zoveelste reorganisatie bezig, allemaal cirkelend rond “Het openbaar ministerie verandert”. Bij de zittende magistratuur is het niet anders. De fusies van gerechten en parketten is nog niet achter de rug of de indringende herijking van de werkprocessen, aangejaagd door het miljoenenproject KEI is alweer in aantocht, en dan heb ik het nog niet over de komende besparingen vanaf 2016. Dat er manifesten van boze rechters verschijnen is alleszins begrijpelijk. Die laatste zin moet ik toelichten. Ik heb me dit jaar immers van lichtelijk minzaam tot meewarig over de manifesterende collega’s uitgelaten. Welnu, die kwalificaties ontspruiten voor een deel aan mijn persoonlijke taakopvatting van lid van de derde staatsmacht die niet anoniem gaat klagen of publiekelijk gaat zeuren maar zelf de hand aan de ploeg slaat om een goede werkgemeenschap mee te helpen bouwen. Als ik afzie van mijn particuliere misprijzen is het goed om meer organisatiekundig bij de beroering stil te staan. Ik doe dat vanuit mijn eerdere invalshoek in De nieuwe kleren van de rechter uit 2010, waarin ik meer inzoomde op de microkosmos van een werkgemeenschap. Er zijn verschillende lijnen waarlangs de chaotische situatie van dit moment zich voltrekt, zowel bij het openbaar ministerie als bij de zittende magistratuur. Lees meer …

Leiderschap in de rechterlijke macht: gaat U maar rustig slapen!

Inleiding. Scepsis of monterheid?
Met een kleine regelmaat word ik gevraagd waar mijn sceptische visie op de rechterlijke macht vandaan komt. Dan ben ik altijd verbaasd. Ik koester, misschien ten onrechte, een montere blik op de collega’s en de leiding van de rechtspraak. Ik geef toe dat ik met het verstrijken van de tijd conservatiever ben geworden. Ik geloof niet meer in de eenvoudige maakbaarheid van mens en maatschappij. Mijn motto voor deze bijdrage is dat tijd en plaats bepalen welk type leiding en bestuur het beste past. Dit noopt tot de vraag welk leiderschap de rechterlijke organisatie in het komende tijdvak vraagt. Lees meer …