Auteursarchief: plasmanadvocaten

De witwassende samenleving

Onlangs kon de ING bank vervolging terzake witwassen ontlopen middels een betaling van €800 miljoen.

Sinds die transactie bekend geworden is worstel ik met een probleem en die worsteling is terug te voeren op een arrest van de Hoge Raad van alweer uit 2010.

In dit arrest laat de Hoge Raad een arrest van het gerechtshof Amsterdam over vermenging bij witwassen in stand. In die uitspraak had het hof overwogen dat de inbreng in de betrokken onderneming van een vermogen met criminele herkomst van 3 miljoen gulden betekent dat een dusdanig substantieel bedrag is ingebracht dat het gehele vermogen van die onderneming moet worden geacht door die inbreng besmet te zijn geraakt. Dit laatste ook wanneer daarbij betrokken wordt dat door de onderneming vele tientallen miljoenen van niet-criminele herkomst werden geïnvesteerd. Lees meer …

Benno Baksteen II

Er was nogal wat te doen de afgelopen weken over de stand van de nationale rechtspraak. Rechters zouden foute beslissingen nemen, beslissingen niet goed motiveren en daarover ook onvoldoende verantwoording afleggen. En ook werd het beeld van de achterkamertjes weer uit de kast gehaald.
Rechters kwamen ook zelf in beeld.
Wat in dat verband opviel was het geruisloze einde van De Raadkamer bij SBS6. Peter R. de Vries was erin geslaagd om wekelijks rechters en een officier van justitie live in debat te krijgen, ook met journalisten en advocaten. Rechters Nienke de Waal en Jan Moors gingen er open in en schuwden gevoelige onderwerpen niet. Zo debatteerde Nienke de Waal onbevangen mee toen de kwaliteiten van de minister van Justitie en Veiligheid aan de orde kwamen. Daarbij wist zij behendig valkuilen te vermijden. Toen De Vries in de groep gooide dat “wij” niet zo blij waren met de prestaties tot nu toe van de heer Grapperhaus reageerde zij alert met de vraag wie bedoeld werd met “wij”.
Over vele onderwerpen gaven De Waal en Moors inzicht in hun opvattingen en denkwijzen. Lees meer …

Tegenbrandjes

Na bijna achttien jaar in de advocatuur zou je denken dat de volwassenheid in zicht komt. Misschien heb ik vooral dingen afgeleerd, wat volgens mijn aardrijkskundeleraar F. Smit het ware leren in het leven uitmaakt. Voor ik begon spiegelde ik me graag aan de eloquentie van Smit en zag mij op het floret van de tong in het nauw gedreven burgers voor de kaken van de overheidsmoloch wegslepen. Bijna alles aan deze fantasie is fout gebleken. Nederland mag een land met een domineestraditie zijn, al te vurige welbespraaktheid is geen plus. Misschien stemt het de cliënt gunstig of vragen ze je voor tv, maar op de rechtbank maakt de overtreffende trap geen indruk. Wat wel werkt: braaf op nuances wijzen die de andere partij verwaarloost. Jezelf niet positioneren als beroepstegenspreker maar als bereidwillige meedenker, die middelen voor een afgewogen eindoordeel aanreikt. De gemiddelde rechter laat zich graag voeden. Steeds maar de nuance zoeken, samen met een dosis geluk kan het een zaak doen kantelen. Lees meer …

No more mr Nice Guy: Verhoor? Dossier op tafel!

Een wetsartikel dat een vrij slaperig bestaan leidt en erop wacht wakker gekust te worden luidt:

artikel 30 lid 1 Wetboek van Strafvordering
De kennisgeving van de processtukken wordt de verdachte op diens verzoek tijdens het voorbereidend onderzoek verleend door de officier van justitie. De kennisgeving wordt de verdachte in elk geval toegestaan vanaf het eerste verhoor na aanhouding.

Op grond van artikel 48 Sv (het oude artikel 51) moet de raadsman ‘onverwijld’ (Van Dale: ‘zonder uitstel’) een afschrift van deze stukken te krijgen. Artikel 149a lid 2 Sv bepaalt wat processtukken zijn: alle stukken die redelijkerwijs van belang kunnen zijn voor een door de rechter ter terechtzitting te nemen beslissing. Dat is dus in elk geval alles wat de verdenking raakt.
Artikel 30 lid 3 Sv stelt dat de officier van justitie, in het belang van het onderzoek, ‘bepaalde processtukken’ kan achterhouden. Dat is geen inkoppertje: op grond van lid 4 moet de verdachte van een dergelijke onthouding schriftelijk op de hoogte worden gesteld en staat er bezwaar open bij de rechter-commissaris.
Hiermee is, sinds de wetswijziging per 1 januari 2013, de hoofdregel helder: het eerste verhoor na aanhouding bepaalt het uiterste moment waarop de verdachte een zo compleet mogelijke inzage toekomt in het dossier, met kopie voor de advocaat. Lees meer …

Zullen computers rechtspreken? (ja, als…)

Het is een hip onderwerp, en niet alleen in films en non fictie bestsellers: gaan computers binnenkort ons werk overnemen? Menigeen zal in het achterhoofd zijn beroepswerkzaamheden hebben nagelopen op onvervangbare want diep-menselijke kwaliteiten, in de hoop dat het zijn tijd wel zal duren voor hij stekkers af moet gaan stoffen. Maar als je het nieuws mag geloven kunnen computers zichzelf go leren spelen en zonnestelsels opsporen dus nou ja, dan lijken we niet kinderachtig te moeten doen over zeg het beoordelen van een diefstal bij Albert Heijn. Lees meer …

Anne Faber

Zó voorspelbaar.
Bij de eerste berichtgeving over de vermissing van de volwassen vrouw Anne Faber leek de kans op een misdrijf al groot en kon de nabije toekomst worden uitgetekend: wanneer de verdachte een bekende van justitie is breekt de pleuris uit, zoals vrijwel altijd wanneer blijkt dat de overheid zijn burgers geen 100% veiligheid kan bieden. Heel goed verwoord in de petitie die het falend rechtssysteem als uitgangspunt heeft genomen om daar vervolgens onderzoek naar te eisen. Met als doel dat zoiets nooit meer gebeurt. Dat het systeem heeft gefaald staat daarbij vast, kennelijk vanuit de gedachte dat dit in een niet falend systeem niet kan gebeuren. Eerst een mening en dan de feiten, bij voorkeur voorzover deze niet in strijd zijn met de mening.
Verontrustend is dat deze aanpak de overhand lijkt te hebben, in ieder geval bij hen die zich publiekelijk roeren.
Youp van ’t Hek meent in de NRC van 14 oktober 2017 dat wanneer psychiatrisch onderzoek wordt geweigerd het zo goed als zeker is dat tbs ontlopen wordt. Hij verwijst vervolgens de officier van justitie die in beroep zou zijn gegaan tegen het eerdere vonnis inzake Michael P. naar het PBC, in gezelschap van zijn medewerkers en van de rechters van de rechtbank (!) die het vonnis met 5 jaar verlaagden.
De raadsheren moeten naar het PBC, zo begrijp ik Youp, omdat zij geen uitzondering wilden maken, het is een zootje onverschilligen.
Maar Youp is een columnist en een columnist heeft de bekende vrijwel ongebreidelde vrijheid. En hoeft dus ook niet (altijd) op de kwaliteit van de door hem aangeboden waar te letten. Nog zo’n columnist is Theodoor Holman die in het Parool (14/10/17) zijn punt kracht bij wil zetten door als uitgangspunt te nemen dat iemand die een gruwelijke moord heeft gepleegd per definitie gestoord is. Dat psychiaters dat niet met hem eens zijn is toe te schrijven aan te veel status en te veel macht bij deze non-wetenschappers. Bij Holman hebben – zoals vaker – vooral de strafrechtadvocaten het gedaan.
Meent Youp nog dat door weigering de tbs zo goed als zeker ontlopen kan worden, bij Theodoor kan de weigeraar alleen gevangenisstraf krijgen. Vervolgens is het niet de verdachte die daar handig gebruik van maakt, nee dat is de strafrechtadvocaat.
Wat opviel in het verbale geweld was een genuanceerde column in de Telegraaf (18/10/17) van de hand van John van de Heuvel, die terecht pleit voor eerst de feiten en dan een mening.
Onverwacht en zeer opmerkelijk zijn de uitlatingen van emeritus hoogleraar forensische psychiatrie H. van Marle, gedaan in Nieuwsuur van 12 oktober 2017. De rechter had in 2012 Michael P. tbs moeten opleggen. En dat had hij moeten doen door meer te vertrouwen op een onderbuikgevoel of zijn intuïtie. Volgens Van Marle zie je als psychiater op basis van het delict gewoon de geestelijke verdraaiing en de perversie, dan kun je afronden richting perversies en dan heb je de stoornis. De psychiater kon dus destijds bij Michael P. een stoornis vaststellen. Helaas gaf Van Marle niet aan waarom er desondanks niet een dergelijk advies kwam.
Het is te bizar: de rechter doet wat hij moet doen en besluit om Michael P. naar het PBC te sturen. Daar zitten psychiaters die volgens van Marle op basis van het delict de perversie en dus de stoornis kunnen vaststellen. Maar zij, de deskundigen, doen dat niet, want de observandus werkt niet mee. Vervolgens moet de rechter, als leek, zijn onderbuik raadplegen en tbs opleggen. De rechter hád aan Michael P. tbs moeten opleggen, zo sterk zet Van Marle het aan, om ook nog even aan Twan Huys te bevestigen dat dus de oorzaak van dit drama bij de beslissing van het hof in Arnhem ligt. Een hoogleraar die weet wat de rechter had moeten doen, die hoeft in ieder geval niet lang op een uitnodiging voor een tv-optreden te wachten. Misschien ook iets voor problemen in de bewijssfeer, die onderbuik en intuïtie? Lees meer …

“Ze”

Advocaten mopperen wel eens over de bijstand tijdens het politieverhoor: mager betaald en er mag niet zoveel. Ik vind het toch wel nuttig, vooral wanneer de tekst van het proces-verbaal wordt vastgesteld. Leerzaam ook om de politie op de vingers te kijken, zoals die keer dat rechercheurs hemel en aarde bewogen om, tegen alle regels in, de ghb van de zwaar verslaafde cliënt aan de vernietiging te ontfutselen zodat hij niet ‘zonder niks’ de straat op hoefde, ‘want daar heeft niemand wat aan’. Mag een officieel beginsel van strafrechtelijk handelen worden: ‘heeft iemand er wat aan?’ Lees meer …

Artikel 12 Sv

Tot de dagelijkse bezigheden van de strafrechtadvocaat hoort het aan de cliënt vertellen hoe het allemaal werkt. Dat is oppassen geblazen want het uitleggen van wettelijke regelingen en beslissingen van rechters kan snel opgevat worden als het verdedigen van bepaalde zaken terwijl de cliënt daar helemaal niet op zit te wachten. Bovendien kan het ook heel vervelend zijn om voor de zoveelste keer te verduidelijken waarom bij een first offender die nog alleen maar verdachte is toch vrij gemakkelijk het recidivegevaar wordt aangenomen. Vaak weten cliënten een zinnige uitleg ook nog eens te pareren met de avonturen van een medegedetineerde waar toch uit blijkt dat het allemaal niet klopt. Zo gaf ik laatst aan dat een poging tot moord richting de dubbele cijfers zou kunnen gaan en was de reactie dat een medegedetineerde daar toch maar 2 jaar voor had gekregen. Bij toeval deed ik ook de zaak van deze medegedetineerde die inderdaad was veroordeeld tot twee jaar maar van poging tot moord was geen sprake, wel van een zeer ernstige bedreiging middels schieten. Er zitten ook nog al wat eigenwijze snuiters tussen die vooral aan mij vertellen hoe het precies zit. Dat kan overigens best amusant zijn omdat daarbij soms de meest vreemde theorieën op tafel komen. Zoals de theorie dat sommige officieren alleen maar gevangenisstraf eisen omdat zij weten dat je in de bak van alles kunt leren en deze officieren zo hun eigen werkgelegenheid veilig stellen. Lees meer …

Opzet, de mooie dochter

Ik hou van opzet, omdat het zo fijn vaag kan zijn en vaak niet klopt. Dat geldt vooral voor voorwaardelijk opzet. Toch kan het strafrecht daar blijkbaar niet zonder, ook omdat je niet in iemands hoofd kunt kijken. Het zijn deze tegenstrijdigheden die strafrecht leuk maken. (Het begint al met het hele idee van straffen; als reactie op een misdaad is het net zo logisch als regendansen, heb ik wel eens gelezen, toch lijkt het onmisbaar. Al zou ik niet verbaasd zijn als er in de toekomst met onbegrip op terug wordt gekeken, zoals wij nu naar slavernij kijken, of kinderarbeid aan deze kant van de Oeral). Lees meer …

Keffende strategen

“Een advocaat die niet van te voren informeert wie de zittingsrechters zijn, doet zijn werk niet goed”, hield een rechter ons cursisten vorige week voor, wat mij op slag onrustig maakte want dat vraag ik maar zelden. Maar inderdaad speelt (juist) in strafrechtland de menselijke factor ongetwijfeld een grote rol. Het maakt heel wat uit of je één van die minzaam knikkende maar hard afrekenende sfinxen treft, of de over-assertieve Amsterdamse voorzitter die onder het uitzenden van borende blikken over zijn bril al na twee zinnen de poten onder je pleidooi wegzaagt, maar wel de discussie opengooit en naar mijn ervaring verdachten vaker niet dan wel onder uit de zak geeft (ik verdenk hem ervan dat hij niet tegen saaie zittingen kan). Lees meer …