De advocaat bij het politieverhoor: Niet klagen maar dragen……

Jonathan IJdis, strafpleiter, kan goed klagen over zijn positie als advocaat bij het politieverhoor op deze website. Die positie is niet eenvoudig maar Jonathan schiet wel heel erg in de rol van underdog. Alleen in Drenthe schijnt het goed te gaan.

Laat ik het eerst maar hebben over de laatste alinea van zijn column: Het duurt helaas nog een tijd voordat de EU-richtlijn in Nederland geïmplementeerd zal zijn. Gelet op de enorme cultuuromslag die op sommige politiebureaus moet plaatsvinden, zou het goed zijn als de eerste stappen nu al werden gezet.

Ik kan het hier alleen maar hardgrondig mee eens zijn. Het wordt hoog tijd dat die eerste stappen gezet gaan worden. De Orde van Advocaten heeft een Protocol opgesteld. Daar hoef je het niet mee eens te zijn maar het is een richtlijn die mij wel in lijn lijkt met de Brusselse regels. Het goede van dit Protocol is dat het een kader aangeeft en nog eens duidelijk de rol/taak van de advocaat weergeeft. Dat vergeten rechercheurs soms.

Uit het onderhoudend en en eerlijk gezegd ook wel herkenbaar geschreven geklaag wil ik een anekdote van Jonathan IJdis aanhalen: Laatst woonde ik een verhoor bij op een politiebureau in Amsterdam. Cliënt had van tevoren laten weten aan de rechercheurs dat hij zich ten aanzien van alle vragen wilde beroepen op zijn zwijgrecht. Op een gegeven moment begon hij toch aan een antwoord en ik maakte een afkappend gebaar met mijn arm. Overigens is ook het schoppen van je cliënt onder de tafel een onder advocaten bekend verschijnsel, waar veel grappen over worden gemaakt.

Wanneer ik dit lees dan vergeten advocaten soms dat het uiteindelijk de cliënt is die beslist nadat deze advies heeft ontvangen van zijn raadsman. De raadsman adviseert maar schopt zijn cliënt niet en maakt ook geen afkappende bewegingen. Dat staat in ieder geval niet in het Protocol. Het kan frustrerend zijn voor een advocaat dat zijn cliënt tijdens het verhoor, bijvoorbeeld nadat hij is geconfronteerd met bepaalde informatie, toch een antwoord wil geven. Wanneer dat een antwoord is op een fatsoenlijke vraag dan zie ik geen reden voor een advocaat om in te grijpen.

Mijn opmerkingen:

    • Zowel advocaten als politie hebben inderdaad nog een lange weg te gaan en kunnen hieraan maar beter zo snel mogelijk beginnen.
    • Lees Defending suspects at policestations van Ed Cape. Dan lees je hoe in Engeland in 25 jaar de rol van de advocaat bij het politieverhoor zich daar heeft ontwikkeld tot een werkbaar systeem.
    • We hebben al genoeg schoppende verdachten, daar hoeven geen schoppende advocaten bij.

Gerard Overmars
Investigator bij een grote internationale financiële instelling en in die hoedanigheid bezig met onderzoek naar integriteitsissues. Daarnaast eigenaar van de weblog How2Ask waarop deze post oorspronkelijk verscheen.